Sense 43

De kielboot heeft een probleem vandaag de dag, als “tweede huis op het water”. Of eigenlijk meerdere. In de eerste plaats helt hij als er wind staat, maar daar is niets aan te veranderen en in de haven is het ook weer zo voorbij. Ten tweede beland je onderdeks in een min of meer donkere ruimte. Dat is een constructieve kwestie, die de kielboot nog niet van zich heeft kunnen afschudden. Zeilers hoor je wel eens zeggen dat ze “de kelder induiken” als ze de kajuit ingaan. Ze zijn eraan gewend. En hoewel de luiken en ramen de afgelopen jaren steeds groter werden, veranderde de ervaring niet wezenlijk. Een aantal concepten deden pogingen om daar verandering in te brengen, maar die verdwenen geruisloos van de markt – zoals de Dufour Atoll – of werden begroet met zeer uiteenlopen meningen, zoals de Moody DS-serie. Allebei probeerden ze de voordelen van een catamaran of motorjacht te combineren met de geaccepteerde vorm van het kieljacht. Het liefst met een doorlopende vloer tussen kuip en salon. En dat is niet eenvoudig...

Bénéteau probeert het met de Sense opnieuw, in een iets andere richting. Vertaal je het Franse “sensé”, dan krijg je “slim” of “doordacht”. De eerste gedachte is dat je afstand moet doen van het een en ander, voordat je iets nieuws kan scheppen. Bij de Sense zijn dat de achterhutten, die sinds eeuwen conflicteren met de bakskisten voor opbergruimte en zitgemak in de kuip. Dat is het geval bij de grote Sense 50 – de eerste in de lijn – maar ook bij de Sense 43, waarmee wij voeren.
Slacht Bénéteau een heilige koe door de achterhutten weg te laten? Tot nu toe gold een optimale benutting van de ruimte als het “nec plus ultra” in de jachtbouw. Hoe meer bedden per meter, hoe beter. De Sense maalt er niet om en de positieve reacties na de eerste presentaties lijken de Franse werf gelijk te geven. Eindelijk vaart hier een schip van een grote seriewerf waarover niet de gesel van de chartermarkt is gegaan. En het is beslist slim om op een privé-schip niet vier hutten en drie badkamers mee te slepen.
Vooral in de kuip heeft het voordelen, zo merk ik als ik aan boord stap. Als de bankjes voor de stuurman weggeklapt zijn en de spiegel in de bodem is weggezakt – zo gaat dat op de Sense – dan wandel je inderdaad net als op een motorboot zonder obstakels naar de kajuitingang. Zelfs de kuiptafel staat uit het midden en verschaft aan stuurboord een kleine U-vormige zitgroep. Oké, iedere wedstrijdzeiler rijzen nu de haren te berge, maar de Sense 43 is een toerschip, zonder compromissen. Alles wat het welbevinden van de bemanning kan verstoren, is uit de leefruimte verbannen. De grootschoot drijft de Sense voort via een hoge beugel, het achterstag is gedeeld en op de verst mogelijke hoeken van de kuip gemonteerd. Alle lijnen en vallen, afgezien van de genuaschoten, komen uit de zijkant van de opbouw. Dat ze daarvoor meermaals omgeleid moeten worden, wat weer voor veel wrijving zorgt, merk je wanneer je bijvoorbeeld de grootschoot moet vieren bij matige wind. Voor het aanhalen of reven geldt hetzelfde: dat kost moeite.